Το δεκατετράχρονο δεν θα στεριώνει πουθενά. Ο,τι έκανε στο Δημοτικό όταν σήκωνε χέρι ο δάσκαλος και μετά οι καθηγητές στο Γυμνάσιο, θα κάνει και στις δουλειές που πιάνει· στο πρώτο αγρίεμα του αφεντικού, στην πρώτη βλαστήμια του μάστορα, θα ανοίγει την πόρτα και θα φεύγει και δεν θα γυρνάει ούτε για να πάρει τα μεροκάματα που δούλεψε...
»Από πολύ νωρίς θα μάθει να αυτοπροστατεύεται, θα μάθει να μην αφήνει τίποτα στην τύχη, να διαβάζει γρήγορα τις καταστάσεις και να προετοιμάζεται σαν να πηγαίνει κάθε ημέρα σε μάχη. Θα κάνει σοβαρό και λιγομίλητο τη δουλειά του, δεν θα ανακατεύεται σε κουβέντες και υποθέσεις ξένες και δεν θα φανερώνει σκέψεις και αισθήματα· δεν είναι αδύναμος για να φωνάζει, να διαμαρτύρεται και να κλαίγεται για την αδικία ή την τύχη του, λέει μόνο όσα πρέπει να πει και, αν νιώθει ότι έχει κάπου αδικηθεί, ξέρει, χωρίς κανείς να του το έχει πει, ότι τα παράπονα δεν διορθώνουν τίποτα...
»Προσπαθεί πάντα να φαίνεται πολύ πιο ανθεκτικός, πολύ πιο άτρωτος απ' όσο είναι στην πραγματικότητα· ούτε να ξέρουν πως δεν έχει λεφτά ούτε πως είναι ατσίγαρος, λυπημένος, θυμωμένος, απογοητευμένος, φοβισμένος και σιγά σιγά θα φτιάξει γύρω του ένα αδιαπέραστο όστρακο που θα φυλακιστεί και το ίδιο μέσα· θα γίνει εγωίσταρος και ξεροκέφαλος, θα κάνει μόνο αυτό που κατεβάζει η γκλάβα του, καθώς ξέρει ότι δεν μπορεί να περιμένει τίποτα από κανέναν, μόνο τον εαυτό του έχει....
http://www.enet.gr/
Κάντε like το keratsinivoice στο facebook
Follow us στο twitter
Δεν υπάρχουν σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου