Άλλο ένα Πάσχα έφτασε στο τέλος του...

Για ακόμη μία χρονιά περιμέναμε με λαχτάρα τις πασχαλινές γιορτές.

Πήγαμε στην εκκλησία ως είθισται, κάναμε την προβλεπόμενη νηστεία τη Μεγάλη Εβδομάδα (έστω και με τυχόν παρασπονδίες), πήγαμε στην περιφορά του Επιταφείου τη Μεγάλη Παρασκευή, πήγαμε 10 λεπτά πριν από τις 12 στην εκκλησία το Μεγάλο Σάββατο, φοβηθήκαμε μήπως έρθει κατά πάνω μας κανένα βεγγαλικό και γιορτάσαμε την Ανάσταση.

Στη συνέχεια πήγαμε στο σπίτι μας, φάγαμε την καθιερωμένη μαγειρίτσα, τσουγκρίσαμε τα άβγα, αλλά και την επόμενη μέρα ξεκοιλιαστήκαμε τρώγωντας κρέατα και λίπη, ανταλλάξαμε ευχές με γνωστούς και φίλους και η παράδοση συνεχίστηκε για ακόμα μία φορά.

Σήμερα είναι η τελευταία αργία του Πάσχα και οι περισσότεροι γυρίζουμε αύριο στις δουλειές και στην καθημερινότητά μας.

Και τελικά τι προλάβαμε να καταλάβουμε και από αυτό το Πάσχα;

Για κάποιους ήταν μια ευκαιρία για ξεκούραση, μία ευκαιρία να πάνε στο χωριό τους, για άλλους μια ευκαιρία να νιώσουν κατάνυξη, για κάποιους άλλους απλώς κάτι διαφορετικό από τα συνηθισμένα, για πολλούς ίσως και ένας συνδυασμός όλων των παραπάνω.

Οι τρελοί ρυθμοί ζωής ίσως δεν μας επιτρέπουν να καταλάβουμε και πολλά από αυτή τη γιορτή. Και ακριβώς επειδή ζούμε έτσι, βλέπουμε το Πάσχα ως μια ευκαιρία να ξεφύγουμε από τη ρουτίνα και τη δουλειά και τίποτα παραπάνω.

Θα μπορούσαμε όμως να εκτιμήσουμε ότι το Πάσχα είναι μια ευκαιρία να γιορτάσουμε με τους δικούς μας ανθρώπους, να αναβιώσουμε τα έθιμα αυτής της γιορτής και να έρθουμε πιο κοντά ο ένας στον άλλον.

Γιατί οι Έλληνες έτσι έχουμε μάθει να γιορτάζουμε το Πάσχα, μπορεί με μία δόση υπερβολής, αλλά αυτοί είμαστε και μακάρι να συνεχίσουμε να γιορτάζουμε αυτή τη γιορτή με αυτά τα έθιμα, το σουβλιστό μας το αρνί, τα κόκκινα αβγά μας και ό,τι άλλο προβλέπεται!

Και του χρόνου, λοιπόν, να είμαστε καλά να γιορτάσουμε ξανά το Πάσχα έτσι όπως ξέρουμε!